27/10/2008 - YORUM SIZIN

canım sıkkın yine...
ne çok canın sıkılıyor diyebilirsiniz elbette. haklısınız derim. gece rüyamda vali bey geliyordu yurda. yanında da hanımı var. yudru denetleyeceklermiş, benden başkası da yok yurtta. ben onları yemekhaneye indirdim. gezdiriyorum yurdu. vali bey benden bazı kağıtlar istiyor. ben bir türlü bulamıyorum. katları dolaşıyorum, etrafa bakıyorum. sıkıntı ile uyandım. aslında yurda gıttıgımde keyfım yerındeydı. ama ılerleyen anlarda basımda bir ağrı belirdi. etutte ıse sıkıntım ıyıce arttı. ben bu çocuklarınderslerınebu kadar lakayt kalmalarına sıkılıyorum doğrusu...herneyse...

bu gün güzel bir şey de oldu. geçen hafta çocukları kültür merkezinde bir sergiye götürmüştük. orada sergi açan fransız dili ve edebiyatı bölümünün eski öğretim üyelerinden biri idi. çok değişik bir teknikle eserler yapmış. kısaca özetlemek gerekirse panoya muntazam bir şekilde çaktığı çivilerin etrafına iplikleri değişik şekillerde sararak resimler oluşturmuş. bayıldık. hocam ne olur bizim atölyeye de gelin dedik. hiç beklemiyorduk ama beyefendi çıkıp geldi. atölyemizi gezdirdik. çocukların çalışmalarına hayran kaldı doğrusu. epeyce bir sohbet ettik. çocuklar da mutlu oldular. kendisine küçük bir ahşap tepsi hediye ettik. memnun oldu. ben buraya şimdiye kadar neden gelmemişim dedi. kendine hayıflandı. bizi memnun etti doğrusu ayağımıza kadar gelerek..

ben dedi söz verdiğim zaman tutarım. işte demek böyle insanlar var. hiç tanımadığı insanlara söz vererek tutuyorlar. bu da bize hayata daha sıkı sarılmanın ve vazifemizi daha candan yapmanın gerekliğini bize öğretmiş oldu. zaten hocaların verdiği ders hayat boyu bitmez ki...

ahhh dostlar. bakın bunları hatırlayınca canımın sıkıntısı hafıfledı bıraz. her şey guzel olacak. çalışırsak neden olmasın değil mi?

bunun dışında geçen hafta sınırlerımı bozan bır olay daha oldu. bunları neden anlatıyorsun kı dıyebılırsınız. sadece gormeniz için. belli mi olur türkiyenini her hangi bi ryerinde bizim duygularımızı yaşayan birileri, dertlerimizle dertlenen birileri vardır da onlarda sesimize ses verirler diye. biraz da günlük tadında olması için. bir gün geri dönüp bunları okuduğum zaman ne kadar yol aldığımı görmek için...

olaya dönelim: nöbetimin sabahında çocukları okula bırakıcam. bir tanesini de yeniden kayıt yaptırmak için okulda onunla beraber ınmem gerek. şöföre dedim ki ben bu okulda iniyorum. dönüşte beni buradan al. sabah hava soğuk yağmurlu... ben dedi falanca kahvede çay içicem kahvaltı yapıcam gecikirim. yani sen başının çaresine bak. o zaman gelme dedim. ama ne kadar sinirlendim. ya adam ıkı ayaklı ama... adam demessiniz yani. ağzıbozuk küfürbazın teki. insanlık namına tek bir latifesi yok. allahım şaşırmamak elde değil. işte bakın yetiştirme yurdu gibi bir kurumda insan olma kalitesinden uzak örnek. gel sen cocuklara iyi olmanın gerekliğini kavratmaya çalış...

zamanında adam yokluğundan bu kuruma gırmıs ve yan gelıp yatma luksunu elde etmıs bu adam. şimdi terütaze gençleri düşünüyorum. kpss ler, sınavlar hayatları mucadele... ama bu adam ve bunun gıbıler. allahım dusundukce fena oluyorum. adam sabah aksam mınubusun ıcınde yatıp uyur. bır yere gıtmek ıcın kaldırdıgında ıse sana kufreder gıbı cevap verır. ve yakın olduğuna kanaat ettıgı yerlere ıse bu bızım kanunı hakkımız olsa bıle bızı göturmez.

bu benım cozebılecegım bır sey degıl. ben de allaha havale ettım dogrusu.
yorumu da sıze bırakıyorum...

2008-11-02 11:39:50 - üzücü