uzun zaman ertelediğim tez konumu sonunda hocamla birlikte kesinleştirmek için fakülteye gittim. kapıda güvenlik arabası duruyordu ve hocalardan bazıları dısarıdaydı. temizlik görevlileri bir araya toplanmışlardı ve dekanlık katına dogru ınen bır suru ınsan vardı. bir şeyler ters gidiyordu anlaşılan. bir suç mu şlendi acaba dedim kendi kendime ve üst kata çıkmaya başladım. 

hocamla oturduk ve tez formatı oluşturmaya başladık. sonra bir başka hocam geldi ve aşağıdaki memurlardan birinin öldüğünü söyledi... tanıdığımız sohbet ettiğimiz abilerden biriydi. fakülteye her gidişimizde bize çay ısmarlamayı teklif ederdi ve biz her seferinde bir başka zaman diyerek geri çevirirdik...

onun 10 dakika önce öldüğünü öğrendiğimde ilk aklıma gelen şu oldu: keşke bir keresinde teklifini kabul etseydik... 

işte hayatta hiçbir şeyi ertelememek lazım. bunu bilir bunu söylerim. ertelemek o işi yapma şansını kaybetmektir...

Allah ona rahmet eylesin...

-----

tez konumu belirledim. burada yazmayacağım çünkü her an çuvallayabilirim. cesaretim kırık biraz. yurt derseniz bir iyi bir kötü. bazen kızlarla didişiyoruz bazen de sarılıp barışıyoruz. iki gündür okuma saati yapıyoruz. okuma klübümüz 4 kişiye ulaştı. sonuç istediğim gibi olur mu onu da bilmiyorum. ama elimden geldiği kadar çocukları okutmaya çalışacağım. elbette bu arada kendim de okuma fırsatını bulacağım. 

anlatacak çok şey var aslında ama anlatma isteği yok içimde. belki bri başka zaman... 

kendinize iyi bakın dostlar ve unutmayın ölüm var ölüm...