2/12/2008 - HAYAT BEKLEMEZ

günler günleri kovalıyor. sanki her gün bir önceki günün aynısını yaşıyorum. eskiden oradan oraya koşturur, sevdiğim şeyleri yapmak için mutlaka vakit bulurdum. ama şimdi ben mi yoruldum yoksa zaman mı kısaldı diye düşünmeye başladım.

geçen gece rüyamda dedemi gördüm...

eve gidiyorum, dedem ölmüş. :((( allah allah nerede o zaman hiç olmazssa cesedini gösterin diyorum. yok diyorlar. biz onu defnettik. neden haber vermediniz diyorum, ağlıyorum... ağlıyorum... ağlamaktan sesim kısılıyor ve gözümde yaş kalmıyor. böylece balkonun kenarında ağlarken bir muhabbet kuşu geliyor kokrkuluğa konuyor.

ağlama diyor...
ağlama sakın. ben ölmedim. deden benim...
büyük bir sevgi ile kuşu ellerime alıyorum. onunla konuşuyorum neler olduğunu anlamaya çalışıyorum. babama bak dedem burda üzülmeyin demeye koşuyorum. ama koşarken kuşu elimde o kadar sıkı tutuyorum ki bir daha kaçmasın, gitmesin diye...kuş ellerimde ölüyor...
ve ben gözlerimi sabaha açıyorum. kalbimde birikmiş bir ton duygu ile hemen telefona sarılıyorum. telefona dedem çıkıyor. kahvaltıya gelicez diyorum...

o gün dedemin güleç yüzüne baktım ve rüyamın her an gerçekleşebileceği ihtimalini düşündüm ve dedim ki: Boşver bu koca kafalı dünyaya...

her an her şeyimi kaybetme ile yüzyüze iken neden boş şeylerin ardından koşturup duruyorum. hayatımın her anı her saniyesi bir anlam kazanmalı. yoksa;  hayatta yok ben de yokum...

böyle düşünceler içinde en güzel vakitlerimi sevdiklerime ayırmam gerektiğine karar verdim. bırak kızım dedim ev kirli olsun biraz da, ütüler bir kaç gün daha beklesin...

HAYAT BEKLEMEZ ÇÜNKÜ...

2008-12-03 10:08:32 - hayırdır