30/10/2008 - ÇARESİZİM...

geçen gece nöbet tuttum yine. pek boş vaktim olmadı. ama tuttugum en sıradan nöbetti:) kütüphanede oturup bir şeylerle uğraşıyordum. yanımda kızlar vardı. kimi dersini yapıyordu kimi kitap okuyordu. sessiz ve güzel bir ortamdı. sonra kızlardan biri içeri girdi. ne yapıyorsunu hocam dedi. iyiyim allaha şükür ya sen ne yapıyorsun dedim. offf dedi canım sıkkın. hayırdır dedim neden canın sıkkın. bu insanlardan sıkıldım. hepsi iki yüzlü falan filan gibi laflar söylemeye başladı...

gel bakalım otur yanıma dedim. senin derdin nedir böyle? hırçınsın kaç gündür. okula gitmek istemiyorum dedi. ben de başladım bir şeyler anlatmaya. aslında onun ne sıkıntısı olduğunu az çok tahmin ediyordum. sen dedim değerli bir insansın. değerli olman için birinin sana değerlisin demesine gerek yok. allah insanı değerli yaratmıştır. ama bu kıymetini anlamak için önce kendini sevmeli ve hata yaptığında da kendini affedebilmelisin. ..

dikkatle beni dinliyordu. konuşmamız gittikçe derinleşiyordu. konuştuk... konuştuk... ona anlatmaya çalıştım elimden geldiğince. insanın her an mutlu olamayacagını hayatın bır kısmında da acıların var oldugunu. hayatı oldugu gıbı kabul edıp elımızden gelnın en ıyısını yapmamız gerektıgını, ancak bunun ınsanı huzurlu yapabılecegını, insanlara faydalı oldukca mutlu olabılecegını, mutsuz olan her ınsanın dıger ınsanlar ıcın zararlı olacagını.....

çok şeyden bahsettim. bu anlattıklarım onemlı gelmedı bana. konusurken yalnız onun gozlerındekı derın kederı goruyordum. sankı ıcınde bogulabılecek bır gırdap gıbı dolmustu gozlerı. sankı o anı dondurmak ıstermıs gıbı bakıyordu. o andan kurtulmak ıstemıyordu ve ıcımı okuyorsun der gıbıydı bana. gozlerıne baktım. konusmanın aslında ne kadar bos oldugunu gordum. bır şeyler yapmalıydım. ne yapacagını bılmez oradan oraya savrulan bır zerre gıbıydı. bu yuzden hırcındı. ama sıgınacak bır lımanı da yoktu. bunu da bılıyordu. o an ne kadar caresız oldugumu hıssettım. ben bu çocuga ne verebılırım konusmaktan baska?..

tek basıma onun hayatını degıstırm gucune sahıp de degıldım. kendi hayatını ancak kendı degıstırebılırdı. ve benım elımden sadece dua etmek gelırdı.

bu gozlerı unutmayacagım. bana hep caresızlıgımı ve hatta yetersızlıgımı hatırlatacaklar.

çok konuşma öğretmen! çok iş yap !

2008-11-04 11:03:43 - bence

2008-11-02 11:36:52 - bazen