21/2/2009 - DEĞİŞİK ZAMANLAR

28/11/2008 - YORULDUM...

bilmem saat kaç gözlerimden uyku akıyor. ama ben günlük planlarımı yazmayı henüz bitiremedim. öğleden beri bu bilgisayarın başındayım. eee tabi biriktirirsem olacağı budur...

neyse yine o ulvi nöbet anlarından birindeyim. kızlar sakin... ya da ben...

hayat akıntılarla yüzleşerek geçiyor. doktora konumu belirledim. dün gece çalışırken birden içide bir korku belirdi: ya yapamazsam!

karnımda yarasalar uçmaya başladı yeniden. ve ben işte şimdi yandım dedim. ne olacak ben de bilmiyorum. doktora zor bir mesele. şimdiye kadar hep savsakladım ama artık en ciddi yerine tez yazma yerine geldik. bu gün tez için hiç araştırma yapamadım. ama en son mustafa merter'in 900 katlı insan isimli kitabını okuyup fişlemey başlamıştım. fişlemek derken hani o gazetelerdeki mimlemek işi aklınıza gelmesin :) bu daha farklı bişey. benim tam olarak beceremediğim bir şey. en kısa zamanda üniversiteye gidip hocalarımdan birinden ilham almam gerek...

ben gidiyorum. gecenin bu vaktinde burada olanlra allah selamet versin.

iyigeceler arkadaşlar....

13/11/2008 - AKREP DOĞASI

biliyorum uzun zamandır yazmıyorum. haftasonu kucuk bır kaza gecırdım. moralım bozuktu. elbette moralım sadece kazadan dolayı bozuk degıldı. canım sag olsun... benı uzen her zamankı gıbı ogrencılerımdı. yıne kısa kesıp uzun uzun anlatmayacagım cunku anlatılmaz yasanır:)

bır kacına karsı sert bır tavır takındım. cunku yaptıgım hıcbır egıtım metosu sonuc vermedı sımdıye kadar. ama bır tanesı benı gercekten cok ama cok fazla zorluyor. hayatta en sevmedıgım sey yalandır. aman yarabbı. bu cocuk yalanı nefes gıbı kullanıyor. defalarca konusmus olmamıza ragmen her arkamı dondugumde benı aldatıyor ve bu aldatmaları acıga cıktıgındada yenı yenı yalanlar soyluyor. artık onun yalanlarından mıdem bulanır oldu. kendime kızıyorum. kızıyorum... ama ne yapabılırım bu duyguya engel olamıyorum. ben bu kadar acızım ıste. kucuk bır cocuga en azından bana dogru soylemesını ogretemedım....

bugun eskıden kestıgım yazılardan bırı gectı elıme onu okudum. okuyunca bu yazıyı cıkarıp odama asayım her an gorup kendıme bazı hakıkatları hatırlatayım dedım. yazıda bır hınt fakırının bır derede bogulmak uzere olan akrebı kurtarmasını anlatıyor. adam elını uzattıkca akrep sokuyor, adam tekrar akrebı kurtarmak ıcın elını uzatıyor akrep yenıden sokuyor ve bu mutemadıyen devam edıyor. bu olaya sahıt olan bırısı dıyor kı neden akrep senı sokmaya calıstıkca sen onu kurtarmaya calısıyorsun? adam da diyor kı akrebın dogasında sokmak var. benım dogamda ıse sevmek var. neden akrebın dogasındakı sokma yuzunden kendı dogamdakı sevmeden vazgeceyım...

evet bunu dusundum. neden...

ama oyle zor kı bunu yapmak...

bana dua ve guc gerek...

7/11/2008 - UFKUM GENİŞLEDİ

ben bu kuruma geldikten sonra ufkum genişledi arkadaşlar. duymadığım şeyleri duydum ve görmediğim şeyleri gördüm. gecen gun hapıshaneye gıttım mesela. ama iceri girmedim. cocuklardan bırının babası orada. acık gorus vardı ve ben onları grup sorumlusu olarak goturmek durumundaydım. bu gun de mahkemeye cıktım bır cocukla. aslıye hukuk mahkemesı....

cocuklardan bırının yası buyultulecektı. mahkemeye gırdık. mubasır bızı cagırdı. hakımler karsımızda bız ayakta...
hele o katıp kız yokmuydu. aman yarabbı... o eller nasıl calısıyor. ben de kendimi hızlı yazar zannederdım. sonra unıversıteye gıttım hocamın yanına. tez konusu hakkında gorustuk. her cuma ders ayarladık. bu gun de dedım kı her hafta cocuklardan bırını yanımda gotureyım. onlar da kendı dunyaları dısında bır seyler gormus olurlar. 

***

bu sıralar yıne kafam bozuk. bozuk kafamı okulda bırakıp eve gelmeye calısıyorum gercı ama bas agrıları benı bırakmıyor. vefanın ınsana deger vermenın olmadıgı bır yerde calısmak gercekten zor. ınsanların sadece bellı cıkarlar ıcın sıze yaklasması, bunun dısında kendılerınden bır parca feragatı gostermemelerı ınsanı uzuyor. ben de uzuluyorum. ama zaman uzuntuler arasında kafamı ellerımın arasına alıp vah vah etme zamanı degıl. kendini kurtarma yolunda azımlı olmayana harcayacagım enerjıyı kendını kurtaracak olana sarf ederım. boylece enerjı bosa gıtmemıs olur degıl mı ?

***

aksam yurt baskanı secımlerı vardı. buna hazırlıklı olanlar da vardı kendınden vazgecmıs olanlar da... adaylar konusmalarını yaptılar, oylar kullanıldı, oylar sayıldı...

kazanan mutlu oldu kazanamayanlar uzuldu. ankaradan basmufettıs gelmıstı o da bızımle secımlere ıstırak ettı. bol bol fotograf cekıldı ama ben hep profılden cıktım. bu muhtemelen fecı bır sey. karadenızlı olma faktoru nede olsa

bir gün daha son buldu. basım agrıyor ve erkenden uyumak ıstıyorum. bu gece kalbımden guzel seyler gecıyor. butun blogcu arkadaslarım ıcın dua edecegım. allah bızı şaşaırtmasın ve hepimize kocaman cesaretlı yurekler bagıslasın...AMİN



 

4/11/2008 - MERHABALAR

evet  merhabalar arkadaşlar

biraz zaman geçti en son yazımın üzerinden. öncelikle geçen yazımın sonuna eklemediğim bir şey aktarmak istiyorum. blogda yazarken noktalama işaretlerinin hiç birine dikkat etmediğimin farkında olduğunuzu biliyorum. bahane etmek istemem ama burada yazarken bunlara dikkat etmek insanın zamanını alıyor. word sayfasına yazdığım yazıları buraya aktardığımda ise bir şekle sokamıyorum kolayca. o nedenle bu tembelliğimden dolayı sizlerden özür diliyorum.

***

kütüphaneye kitap almamız gerekiyor. ben kendimce bir liste yaptım. bir de size sorayım dedim. sizin için mutlaka okunması gereken kitaplar hangileridir. çok yazmanıza gerek yok. en azında bir tanesinin adını da verseniz benim için yeterli. sizlerin fikrini almak önemli.o nedenle mutlaka bu yazıyı okuyan her arkadaşım bir kitap ismi bırakmak zorunda haberi olsun. bu bizim kollektif sorumluluğumuz biliyorsunuz. sadece benim derdim değil...

***

bugün kızlarla tuhafiyeye gıttık. onlara söz vermiştim .akıllı dururlarsa kendilerini alışverişe götüreceğim konusunda. hepsine ip ve şiş aldık. bugun birbirlerinin ellerinden çekiyorlardı. diğerleri de biz de istiyoruz hocam dediler. dinlenme odasında oturduk. her birimiz ellerimizde ipler. hem sohbet ettik hem de çocuklara nasıl şiş kullanacaklarını, nasıl örgü öreceklerini anlattım. annelerde yardımcı oldular sağolsunlar. çocuklarda buyuk keyıf aldılar ve hocam bos bos tv seyredecegımıze bır şeyler ogrenelım daha guzel dedıler. onlar mutlu oldu ben de mutlu oldum. yalnız benım korkum onların bu mutlulugunun kısa surmesı ve bundan da cok cabuk sıkılmaları. inşaallah her şey güzle doğru gıder...