3/4/2008 - YOKLUĞUNUN ADI HÜZÜNDÜ

İnsanoğlu ilahi bilgiye sırtını dönüp kendince bir dünyada yaşamaya
başladığında, ne kadar nitelikli bir yaşam sürdüğüne inanırsa inansın,
aslında kendini kendine hapsetmiş sayılır. Ve varlıkla ilgili bir çok
hakikatten geri kalır. Bu geri kalışın bedeli ise ebedî mutsuzluktur. Çok
merhametli olan Yaratıcı insanoğlunu kendi kendine kurduğu bu zindandan
çıkarmak ister. Varlık ve yaşamla ilgili hakikatleri ona göstererek özünde
olanı görmesi için peygamberler gönderir. İşte son peygamber olarak
gönderilen Hz. Muhammed(a.s.), insanlığın ilahi bilgiye sırt çevirip
karanlıkların en derununda yaşadıkları bir dönemde, onları asıllarına
çağırmak için gelmiş ve gelişiyle tarihin akışı değişmiştir.
O, öyle bir nurla gelmiş ve Allah’ı öyle bir aşkla sevmiştir ki bu aşkın
ışıkları asırlar boyu müminlerin kalbini titretmiş ve dünya döndüğü müddetçe
de titretecektir.
Dünya döndüğü müddetçe, onun adını aşkla anan diller hiç susmayacak ve dünya
döndüğü müddetçe, onun sevgisi ulu çınarlar misali durmaksızın kök
salacaktır..
O geldi, ay yüzüyle karanlıkları dürdü.
O geldi, insanlık bedeviyetten medeniyete terfi etti.
O geldi, kadınlar ve köleler insan olduğunu hatırladı.
O geldi zalimlerin katı kalpleri mum gibi eridi. O, Allah’ ı öyle sevmişti
ki bu aşkın ışıkları inkârcıların gözünü kör etti.
Vefakârlık, fedakârlık, sevgi, muhabbet, aşk onun şahsında adını buldu.
Basiret, feraset, fazilet, alçak gönüllülük, cömertlik, şefkat, merhamet
damarlarında dolaşan kan idi. Azim, sabır,metanet,kararlılık giydiği
elbiselerin kumaşı idi. O unutulmamalıydı. Allahu Teâlâ onu zikretti. Ve
hayatının en ince demlerini anlatacak ashap hediye etti müminlere. O
yaşamayı yeniden tanımladı. Parlak yıldızlar misali sahabe onu yaşadı… Onu
soludu…
Var oluşun özünü onunla hatırladı insanlık. Bütün perdelerin ve bütün
kapıların ardını aralamayı onun örnekliğiyle öğrendi inananlar. Haktan, Var
Ediciden bir mektup vardı kendini kaybetmiş bir zulumat ortamında, kendini
bulmaya çalışan ademoğullarına. Bu mesajı taşımayı gönüllerin en pâkına
sahip olan Hz. Muhammed’e verdi Alemlerin Rabb’i. Yüce Yaradan seçmişti onu.
İnsanların en güzeliydi. Adı da güzeldi, kendi de...
Etten ve kemikten bir insandı O da. Ben de sizin gibi bir beşerim dedi. Ve
karşısında oldu onu ulaşılmaz tahtlara oturtmaya çalışanların.Ütopyaların
değil hayatın ta kendisinin insanı idi. İnsan-ı kâmil idi. Kaşlarını çattı
abdest suyunu toplamaya çalışan sahabeye. Ve “Beni sevmek Allah’a ve
Rasulu’ne itaat etmekle olur” dedi.
Ebedî aleme uzanan bu kısa yaşamda, yaşanabilecek en erdemli hayatın
sırlarını açtı müminlere. O öyle bir öğretmendi ki öğrettiğinin örneğiydi.
İlâhi bilgiyi kana kana içti ondan, susuzluktan bağrı yanmış olan her bir
sahabe. Ve aydınlanıp aydınlattılar, kutsal bilgi ve iman ışığıyla cihanı,
onun dostları.
Güneşsiz bir gündüz ve aysız, yıldızsız bir gece nasıl düşünülemezse onsuz
bir âlem de düşünülemezdi. O içerisinde hapsolunan bedenlerin ağırlığından
sıyrılarak saf ve temiz ruhu uyandırmanın, kalbi diri tutmanın yollarını
gösterdi inananlara. Hakikati arayanlarla HAKK’ı buluşturmanın rehberi ve
vesilesiydi.
Asırlar geçti O Sevgili’nin dünyadan ayrılışından bu yana. Yokluğunun adı
hüzün oldu. Ama zaman ve mesafeler engelleyemedi, müminlerin görmedikleri
halde görüyormuşçasına onu sevmelerini. Asırlar geçti aradan. Zaman ve
mesafeler sadece yakıtı oldu büyüyen hasretin. Şimdi Hak aşığı Yunus gibi
“Adı güzel kendi güzel Muhammed” dedikçe güzelleşen mümin kalpler, salavât
biriktirmedeler ona kavuşuncaya dek…..


                                                                      AZÂDE

23/9/2007 - HAYATLA HASBİHAL

Ah hayat ne diyeyim ben sana bilemiyorum….

Bazen çöl ortasındaymışçasına susuzluktan kavurursun beni, bazense gökyüzünden elmaslar yağdırırsın avuçlarıma…

Bitmek, tükenmek ve yeniden doğmak…

Umutsuzluğun dipsiz kuyusunda kalakalmak

Ve umudun bulutlar üstü gezisine katılmak

Sevgisizlikten kuraklaşan bir yüreği taşımak bütün ağırlığıyla bedende ve sevgiyle çoşan bir kalbin peşinden yetişememek bedeninle…

Unutmak, unutulmak soğukkanlılıkla ve hatırlamak, hatırlanmak dirilten bir sıcaklıkla.

Ey hayat ne diyeyim ben sana ? Bilemiyorum

Çoşku musun, sevgi mi?, aşk mısın, haz mı?

Acı mısın, ızdırab mı? Yoksunluk mu?

Söyle bana ey hayat? Daha ne kadar silkeleyeceğim tozlanmış ruhumu seni anlamak için.

Ve daha ne kadar özleyeceğim sonu gelmeyen bir yolda yürümeyi, eriterek buzlanmış yanlarımı…

Ne zamana dek izleyeceğim yıldızları geceler boyu..

O yıldızlar ki gönlümü acıtır, hem de parlatır ışıkları.

Ne dersen de hayat! Ne yaparsan yap bana!

Dilerim huzur bulmuş, itminana kavuşmuş bir kalple çıkarım sonsuz yolculuğa

Dilerim nazende sevgiler kalır ellerimde son nefesimde

Ve iyilikler güzellikler kalır ayak izlerimden geriye…..

15/9/2007 - KONU BULMALIYIM

ÜNİVERSİTEDEKİ RAHAT YILLARIM GERİDE KALDI. ARTIK BİR ŞEKİLDE SIKI ÇALIŞIP ŞU DOKTORAYI BİTİRMEM GEREK. FAKAT HALA KONUYA KARAR VERMİŞ DEĞİLİM. BU KONUDA İLGİLENENLERİN BANA YARDIMCI OLMALARINI RİCA EDECEĞİM.

SİZ DİNLER TARİHİ DALINDA DOKTORA YAPACAK OLSAYDINIZ HANGİ KONUDA ÇALIŞIRDINIZ ACABA? LÜTFEN YORUM YAZIN :)

20/6/2007 - YAĞMURA...

YAĞMUR YAĞIYOR PENCEREME,

UZAKTA, GURBETTE

DAHA BİR OTURUYOR İÇİME KATMERLİ HASRETLER...

YAĞMUR DAMLALARININ SESİ MAVZER OLMUŞ,

RUHUMUN DUVARLARINI DELİYOR.

AH YAĞMUR NESİN SEN BANA?

HER YAĞIŞINDA RUHUMUN HÜZNÜ BAYRAM EDİYOR

EN ŞIK GİYİSİLERİYLE SALINIP DURUYOR ODAMDA.

RUHUMUN HÜZNÜ İLE HALLEŞİP DURAN YAĞMUR,

SÖYLE NESİN SEN BANA ?

AZADE

1/6/2007 - GÖRÜNÜR VE GÖRÜNMEZ YOKUŞLAR